Kızımın seçtiği eski elbisenin astarında
Kâğıdı pencereye doğru kaldırıp bir kez daha okudum. Annemin titrek el yazısını tanımamak mümkün değildi. Harfleri her zamanki gibi sağa yatıktı. Bazı kelimelerin altını iki kez çizmişti. Fakat yazdığı cümleleri anlamakta güçlük çekiyordum.
“Yasemin, babanın bizi terk ettiğini söylediğim gün sana yalan söyledim. O evden gitmesini ben istedim. Ama asıl hatam bu değildi. Yıllarca sana ulaşmasına engel oldum. Bunu neden yaptığımı anlatan mektup dikiş kutumun altında. Bir gün gerçeği öğrenirsen beni affetmek zorunda değilsin.”
Kâğıdın altındaki tarih, babamın evden ayrıldığı gündü.
Kızım omzuma dokundu.
“Anne, iyi misin?”
Cevap veremedim. Yatağın kenarına oturdum. Otuz yıl önce yaşadığım o sabah, bütün ayrıntılarıyla gözümün önüne gelmişti.
On üç yaşındaydım. Babam koridorda valizini kapatmaya çalışıyordu. Annem mutfakta ağlıyordu. Babam yanıma gelip, “Kızım, kendine iyi bak,” demişti. Ona neden gittiğini sormuştum. Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz..