Doğumhanede Başlayan “Bunlar Bana Benzemiyor!”
Otuz Yıl Sonra Gelen Gerçek: Sevgi Her Şeyden Güçlüydü
Aradan otuz yıl geçti. O beş bebek büyüdü, hayata tutundu ve herkesin saygı duyduğu bireyler oldu.
Birisi doktor, biri avukat, biri öğretmen, biri mühendis, diğeri ise sanatçı…
Anneleri, her başarılarında gururunu sessizce yaşadı. Alkışlanmadı, teşekkür edilmedi ama verdiği emeğin karşılığını çocuklarının gözlerindeki ışıkta gördü.
Bir gün kapı çaldı.
Kapının ardındaki adam, yıllar önce onları terk eden babalarıydı. Saçları bembeyaz olmuş, gözlerindeki kibir yerini pişmanlığa bırakmıştı. Zenginliği, makamı, gücü artık yoktu. Titreyen bir sesle konuştu:
— Ben… çocuklarımı görmek istiyorum.
Evde derin bir sessizlik oldu. Anne, geçmişin acısını yeniden hissetti. Yıllar önce doğumhanede yalnız bırakıldığı o an kalbine yeniden dokundu.
Çocuklar birbirlerine baktı. İçlerinden biri öne çıktı ve sakin ama net bir sesle konuştu:
— Biz senin çocukların değiliz. Bizim tek ebeveynimiz, bize hem anne hem baba olan annemizdir.
Adam dizlerinin üzerine çöktü. Otuz yıl önce gururuna yenildiği o anın bedelini şimdi çok net görüyordu. Söylediği sözler, çekip gidişi ve seçtiği yol…
Artık her şey için çok geçti.
Anne gözyaşlarını tutamadı ama sesi içinden yükseldi:
— Gerçek buydu… Sevgi, paradan da görünüşten de güçlüydü. Ve o bunu ancak otuz yıl sonra anlayabildi.