Düğün Gecemizde Eşim Süprizimi Beğenmedi
Eşim Murat’ın sesi telefondan net geliyordu. Ama tanıdığım Murat değildi bu…
Soğuk, hesaplı ve sanki bir iş konuşuyordu.
“Geliyorum anne. Merak etme, her şey planladığımız gibi olacak.”
Kalbim hızla atmaya başladı. Ne planı?
Yatağın altında nefesimi tutmuş halde, hâlâ kendimi kandırıyordum: “Yanlış anlıyorumdur.”
Kapı açıldı. Murat içeri girdi.
Beni fark ettiğinde şaşırmadı bile.
Titreyerek yatağın altından çıktım. Bir açıklama, bir panik, bir özür bekledim…
Ama o sakin bir sesle konuştu.
“Bu bizim oralarda eski bir adet,” dedi.
“İlk gecede annenin odada bulunması bereket getirir.”
Sözleri beynimde yankılandı. Donup kalmıştım.
Kayınvalidem hiç utanmadan ayağa kalktı ve odadaki gardırobu işaret etti.
“Ben oradan izleyeceğim,” dedi. “Adet yerini bulsun.”
O an her şey netleşti.
Bu bir şaka değildi.
Bu konuşulmuştu. Planlanmıştı.
Ve bana sorulmamıştı.
Ben bir eş değil, bir insan değil…
Sadece onların gözünde bir araçtım.
Tek kelime etmedim.
Gelinliğimi bile çıkarmadan çantamı kaptım ve kapıdan çıktım.
O evden kaçarken tek bir şey biliyordum:
Bir daha asla geri dönmeyecektim.