Kocamın Gerçek Yüzü
Kocam, metresiyle birlikte hastanenin kapısından içeri girdiğinde, aslında kimseyi ziyaret etmeye gelmediğini çok iyi biliyordu. O an, buz gibi bir soğuk rüzgarın içimi sarstığı, kalbimin derinliklerinde bir tuhaflık hissettiğim andı. Duvarda asılı olan saat, zamanın geçişini düşünmeye dahi fırsat tanımadan, kalbimdeki huzursuzluğun yankılarını artırıyordu. Belki de hayat, bu sahnenin tam ortasında yer alan bir oyun gibiydi; herkes kendine bir rol biçmiş, ama oyuncuların gerçek yüzleriyle maskeleri arasındaki uçurum giderek derinleşiyordu. Onların gülüşleri, içimde bir boşluk yaratırken, sanki tüm gerçeklik bir anlığına askıya alınmış gibiydi. O an, hayatın karmaşasında kaybolmuş bir ruh gibi hissettim; neden burada durduğumu, neden bu tabloya tanıklık ettiğimi sorgularken, içimdeki sesin yankısı büyüdü. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz..