Oğlum Aras’ı kaybedeli bir ay oldu
Oğlum öl-müştü — ama 5 yaşındaki kızım onun karşı apartmanın penceresinde olduğunu söyledi. Kapılarını çaldığımda ise gördüklerime gözlerime inanamadım.
Elif, karşı sokakta duran açık sarı boyalı apartmanı işaret edip, ölmüş erkek kardeşini pencerenin arkasında gülümserken gördüğünü tamamen emin bir sesle söylediğinde, Zeynep’in dünyası bir kez daha çatladı.
Acı insanın zihnini bu kadar acımasızca eğebilir miydi?
Yoksa bu sakin mahallede… çok daha garip bir şey mi kök salmıştı?
Oğlum Aras’ı kaybedeli bir ay oldu.
Henüz sekiz yaşındaydı.
Okuldan bisikletle dönerken bir sürücü onu fark etmemişti —
ve her şey bir anda bitmişti.
O günden sonra hayatın tüm renkleri soldu.
Her şey gri, sonsuz bir boşluk gibi.
Ev bile ağır geliyor artık; sanki duvarlar bile yas tutuyor.
Bazen kendimi onun odasının kapısında buluyorum —
masasında yarım kalmış Lego seti,
açık bırakılmış kitaplar,
yastığında hâlâ kalan şampuan kokusu…
Sanki silinmeyi reddeden bir anının içine girmişim gibi.Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirsiniz.