Zekhaber

Sınıf arkadaşlarım yıllarca “yemekhane görevlisi” büyükannemle alay ettiler.
Mezuniyetten sadece birkaç gün önce vefat etti.
Ve ben sahneye çıkıp salondaki herkesi buz gibi sessizliğe gömen TEK BİR CÜMLE kurdum.

Benim adım Merve. 18 yaşındayım.

Çok küçükken anne ve babamı kaybettim.
O günden sonra dünyadaki her şeyim büyükannem Ayşe oldu.

70 yaşındaydı…
Ve hâlâ okulumda, yemekhane mutfağında çalışıyordu.
Önlüğünü takar, öğle yemeklerini dağıtırdı.

Zengindik diyemem.
Ama birlikteydik.

Okulda bazı öğrenciler onu bir şaka malzemesi gibi görürdü.
Önlüğüne kıkırdarlar, onun o yumuşak
“Nasılsın canım?” deyişini taklit ederlerdi.

“APTAL YEMEKHANE GÖREVLİSİ” derlerdi.
Bağırarak değil…
Ama can yakacak kadar net.

Ve büyükannem…
Hiçbir zaman sesini yükseltmedi.

Herkesin adını bilirdi.
Aç kalan çocuklara gizlice fazladan elma uzatırdı.
Sınavlarını sorar, maçlarını merak ederdi.
Onları kendi evlatları gibi severdi.

Ben ise onun ne kadar incindiğini hiç söylemedim.
Yükünü daha da ağırlaştırmak istemedim.

Sonra bir gün…
Kalbi durdu.

Ve kafamın içinde tek bir düşünce dönüp durdu:
“Daha fazla paramız olsaydı, hâlâ hayatta olur muydu?”

Herkes mezuniyet törenine gitmememi söyledi.
Ama büyükannem yıllardır o sahneyi hayal ediyordu.

Bu yüzden gittim.

Sahneye çıktığımda,
yıllarca ona gülen yüzlere baktım.
Ve mikrofonu elime alıp şunu söyledim:

“Büyükannem size binlerce öğle yemeği hazırladı…
Bu akşam ise size, asla tatmak istemeyeceğiniz bir gerçeği sunuyorum.”

Sonra salonda olanlar…
Kimsenin beklediği gibi değildi.

Mikrofonu bıraktığımda salonda iğne düşse duyulacak bir sessizlik vardı.
O cümle havada asılı kalmıştı. Kimse alkışlamadı. Kimse fısıldamadı.
Bazıları ne demek istediğimi anlamamıştı.
Ama bazıları… anlamıştı.

Ön sıralarda oturan birkaç kişi gözlerini kaçırdı.
Yıllarca büyükannemin önlüğüne gülenler…
Şimdi sandalyelerinde kıpırdanıyordu.

Derin bir nefes aldım.
Normalde konuşmam bitmişti ama ayaklarım beni kürsüden indirmedi.
Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi.
Ve fark ettim ki, artık susmak istemiyordum.

“Büyükannem,” dedim,
“bu okulda 23 yıl çalıştı.”

Salonda hafif bir hareketlenme oldu.

“Yağmurda, karda, hastayken bile geldi.
Çünkü bazı çocukların tek sıcak yemeği buradaydı.”

Bir öğretmen başını eğdi.
Müdür dudaklarını sıktı devamı sonraki sayfada…